thumb|Strefa izoetydów na brzegu jeziora Izoetydy, isoetidy – jedna z form życiowych makrofitów zanurzonych. Izoetydy są zakotwiczone w dnie (ryzofity) przy pomocy dużych korzeni. Osiągają stosunkowo niewielkie rozmiary. Liście, najczęściej wąskie, tworzą rozetę i są w stanie przetrwać zimę. Do izoetydów należą zarówno rośliny nasienne, jak i widłaki, a forma ta wyewoluowała niezależnie u co najmniej pięciu rodzin roślin z postaci lądowych lub ziemno-wodnych.
Ekofizjologia thumb|Pokrój izoetyda na przykładzie lobelii jeziornej Przystosowania ekofizjologiczne izoetydów sprawiają, że potrafią one rozwijać się w środowiskach niedostępnych dla innych roślin – o niskiej zawartości jonów wapnia (wody miękkie) i innych biogenów (wody oligotroficzne). W mniejszych zbiornikach strefa izoetydów może zająć znaczną część dna. Zarówno woda, jak i osad zasiedlane przez izoetydy charakteryzują się zwykle stosunkowo dużą kwasowością wody o słabej zdolności buforowania (brak kompleksów wodorowęglanowych), wysoko utlenionych postaciach azotu (azotany przeważają nad amonami), małej zawartości fosforanów. Izoetydy są zwykle spotykane na siedliskach mineralnych, ale sama w sobie obecność materii organicznej w podłożu nie jest przeszkodą w ich rozwoju.