Izoetydy zwykle mają niskie lub bardzo niskie tempo wzrostu, a nakład energii jest w większości alokowany w rozwój ciała, a nie rozmnażanie. Izoetydy nie tylko pobierają z osadu dwutlenek węgla, ale również uwalniają do niego tlen, co przyczynia się do hamowania eutrofizacji i zachowywania odpowiedniego dla siebie, a niesprzyjającego dla innych roślin, środowiska. W odróżnieniu od wielu roślin wodnych, które mają zredukowane korzenie lub masywne kłącza, izoetydy charakteryzują się znacznym stosunkiem masy korzeni do pędu, przypominającym proporcje roślin lądowych.
Zagrożenia Zbiorowiska izoetydów ze względu na specyficzne wymagania środowiskowe są zagrożone zanikiem, w tym wypieraniem przez inne zbiorowiska. W przypadku wzrostu kwasowości wód wypierane są przez zbiorowiska torfowców lub situ drobnego. Częstszą jednak przyczyną ich ginięcia jest wzrost żyzności i zasadowości. Wzrost materii organicznej, fosforanów, związków siarki itp. umożliwia rozwój innych roślin, a jednocześnie zmienia właściwości utleniająco-redukujące siedliska na mniej korzystne dla izoetydów. Wzrost żyzności wody ułatwia rozwój peryfitonu, fitoplanktonu i pleustofitów, które zacieniając rosnące przy dnie izoetydy, utrudniają ich rozwój. Zacienianie wody może nastąpić nie tylko podczas eutrofizacji, ale też jej dystrofizacji (humizacji), tj.