Kompleks został uznany za mniej udany, niż rozwijany równolegle lżejszy zestaw 2K1 Mars, pod względem mobilności i kosztów. W konsekwencji nie został przyjęty oficjalnie na uzbrojenie Armii Radzieckiej, a jedynie wyprodukowane zestawy zostały przyjęte do eksploatacji, zarządzeniem Rady Ministrów ZSRR z dnia 17.08.1958 r. pod nazwą 2K4 Filin. W kodzie NATO został najpierw oznaczony T-5, a następnie FROG-1. Wyrzutnia 2P4 po raz pierwszy została zademonstrowana publicznie 7 listopada 1957 r. z okazji rocznicy Rewolucji Październikowej. Ogółem wyprodukowano 36 wyrzutni: w 1957 roku prototyp i dalsze 9 wyrzutni, a w 1958 roku następne 26. Były tylko na wyposażeniu Armii Radzieckiej, używane w dwuwyrzutniowych bateriach w dywizjonie rakietowym wybranych dywizji pancernych. Wycofany z eksploatacji zarządzeniem Rady Ministrów ZSRR w 1960 r.
Budowa wyrzutni Wyrzutnia 2P4 została zbudowana na podwoziu działa ISU-152K. W przedniej części była kabina załogi. Na podwoziu zamontowany był zespół artyleryjski z prowadnicą. Prowadnica była podnoszona hydraulicznie. Na całej długości posiadała rowek w kształcie odwróconej litery T, w którym przesuwał się sworzeń rakiety podczas załadunku i startu.