W związku z tym, że siła ciągu silników rakietowych zależała w dużym stopniu od temperatury ładunku prochowego, silnik rakiety był umieszczony w rurowej osłonie, która zapewniała optymalną temperaturę za pomocą podgrzewania grzejnikami elektrycznymi. Rakieta była niekierowana - wycelowanie w kierunku polegało to na tym, że prowadnica wraz rakietą była ustawiana w azymucie celu natomiast zasięg regulowano poprzez podniesienie prowadnicy pod odpowiednim kątem w stosunku do powierzchni ziemi. Do stabilizacji i poziomowania wyrzutni na stanowisku ogniowym służyły dwa podnośniki znajdujące się z tyłu.
Budowa rakiet Do wyrzutni były stosowane rakiety 3R2, jednostopniowe, z silnikiem dwukomorowym na prochowe paliwo stałe. Rakieta była podobnej konstrukcji, co 3R1 zestawu 2K1 Mars, lecz była powiększona. Komory rozmieszczone jedna za drugą. Przednia komora spalania miała na obwodzie 12 dysz odchylonych na zewnątrz pod kątem 15 stopni, aby uchronić tylną komorę przed bezpośrednim działaniem gazów prochowych. Dysze te były też odchylone pod kątem 3 stopni od osi wzdłużnej rakiety w celu nadania jej prędkości obrotowej w aktywnej fazie lotu. Tylna komora spalania miała dyszę centralną i 6 dysz na obwodzie. Zapłon następował po podaniu napięcia na zapłonniki umieszczone w przedniej komorze.