Włókna żarowe zapłonników powodowały zapłon ładunku prochowego. Przez kanały ogniowe w ładunku prochowym ogień przenosił się do tylnej komory. Silniki działały praktycznie jednocześnie. Pod wpływem ciśnienia gazów prochowych odpadały metalowe korki, które znajdowały się w dyszach i rakieta pod wpływem siły ciągu zaczynała poruszać się do przodu. W locie stabilizowana była brzechwami znajdującymi się w tylnej części rakiety. W pierwszych wersjach montowano 6 brzechw, w późniejszych 4. Rakiety posiadały nadkalibrowe głowice jądrowe RDS-4. W skład zestawu wchodził dźwig К-104 oraz wyposażenie dodatkowe.
thumb|Wyrzutnia 2P4 (widok z boku) w Muzeum Artylerii w Petersburgu
Dane techniczne rakiet długość rakiety w zależności od wersji 10354 / 10370 mm rozpiętość brzechw 1259-1263 mm średnica silnika 612 mm średnica głowicy 850 mm masa startowa rakiety 4430-4940 kg masa głowicy 1200 kg średnica głowicy 850 mm masa ładunku prochowego silników 1642 kg zasięg 25,7 km długość aktywnej część toru lotu 1,7 km prędkość maksymalna 686 m/s czas pracy silnika 4,8 s czas do startu z pozycji marszowej 30 minut moc głowicy jądrowej ok. 10 kt.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Radzieckie samobieżne wyrzutnie rakietowe Kategoria:Pociski balistyczne na lądowej platformie mobilnej Kategoria:Radzieckie pociski SRBM