Gdy niektórzy goście zwracają uwagę na jej uderzające podobieństwo do pewnej węgierskiej aktorki, sama powtarza, że stale jest mylona z Sylvią Varescu, słynną „księżniczką czardasza”, szansonistką z Budapesztu. Sylvia i Edwin pozostają sami. Nie mogą się jednak porozumieć (duet: Był taki czas, cudowny czas – Weisst du es noch) .
Boni natomiast stracił głowę dla Stasi. Jej także spodobał się przystojny i dowcipny hrabia, dziwi ją jednak, że ten, już w kilka dni po ślubie z tak piękną kobietą, zaleca się do niej. Ponieważ Sylvia jest obrażona na Edwina, a on na nią, tańczą tymczasem Boni z Sylvią i Edwin ze Stasi (kwartet: Żonko, żoneczko, słonko, słoneczko – Liebchen, mich reisst es). Ostatecznie jednak Boni wypowiada małżeństwo Sylvii i obie pary wyznają sobie miłość: Boni i Stasi (duet: Bo to jest miłość, ta głupia miłość – Das ist Liebe) oraz Edwin i Sylvia (duet: W rytm walczyka serce śpiewa – kochaj mnie – Tanzen möcht’ich). Edwin chce natychmiast oznajmić ojcu zamiar poślubienia hrabiny Kancsianu. Daje upust swojej radości, dzięki małżeństwu z Bonim Sylvia zdobyła tytuł i nazwisko, jako rozwiedziona hrabina Kancsianu może teraz bez problemu zostać księżną Weylersheim