W 1876 jako referendariusz został zatrudniony w Miejskim i Kameralnym Sądzie w Berlinie. Po uzyskaniu tytułu asesora w 1881 r. opuścił sądownictwo i przeszedł do administracji. Od 1882 pracował w Urzędzie Podatków Bezpośrednich w Berlinie, w 1883 r. mianowano go landratem w Altenie. W 1891 przeszedł do pracy w pruskim ministerstwie spraw wewnętrznych. W 1896 został mianowany wyższym radcą regencyjnym i doradcą ministra Hansa von Hammersteina.

14 września 1901 został mianowany prezydentem Regencji w Bydgoszczy. Na stanowisku tym pozostał półtora roku, po czym 1 kwietnia 1903 przeniesiono go na równorzędne stanowisko do Minden. Tamtejszą regencją kierował do 1909 r. Ostatnim etapem jego działalności urzędniczej było stanowisko prezydenta Rejencji Düsseldorf (1909–1919). Był to awans ze względu na znaczenie gospodarcze Nadrenii. Szczególną jego zasługą był rozwój budownictwa mieszkaniowego oraz zelektryfikowanie większej części administrowanego okręgu.

Po klęsce Niemiec w I wojnie światowej i upadku cesarstwa, podjął decyzję o odejściu z administracji państwowej. Jako zdeklarowany monarchista nie tolerował rzeczywistości państwowej Republiki Weimarskiej.