Sadat znalazł się pod presją ze strony Syryjczyków, którzy nie byli w stanie skutecznie zaatakować i zająć izraelskich pozycji na Wzgórzach Golan i nalegali na kontynuowanie zdecydowanej ofensywy na Synaju. Pomimo protestów dowództwa Sadat zdecydował się na wykonanie uderzenia siłami jednej brygady piechoty zmechanizowanej i czterema brygadami pancernymi na pozycje izraelskie. Ofensywa miała miejsce na otwartym terenie poza zasięgiem egipskiej obrony przeciwlotniczej. Natarcie zakończyło się porażką. Izraelczycy zniszczyli 250 czołgów, a Egipcjanie podjęli decyzję o wycofaniu swoich sił na przyczółki na wschodnim wybrzeżu Kanału Sueskiego.
Plan mały|240x240px|Była baza lotnicza RAF – Déversoir Wycofanie sił egipskich w kierunku przepraw przez kanał i przyczółków ich broniących zbiegło się w czasie z planowanym przez Izraelczyków kontruderzeniem mającym doprowadzić do przerzutu oddziałów izraelskich na zachodni brzeg kanału. Dowódca Dowództwa Południowego, generał Chajjim Bar-Lew, uznał, że najlepszym miejscem przeprawy będą okolice bazy Déversoir, która znajdowała się na granicy egipskiej Drugiej i Trzeciej Armii. Uznano to miejsce za najsłabszy punkt przeciwnika. Lewe skrzydło izraelskiego natarcia oparłoby się o naturalną obronę, czyli Wielkie Jezioro Gorzkie.