Operacja była ograniczona ze względu na pogodę tylko do miesięcy letnich, od kwietnia.
Historia Ze względu na brak niezawodnych samolotów transportowych dla lotów transatlantyckich, postanowiono połączyć dostawę morską i lotniczą - na początkowym etapie parowiec miał transportować samolot, który na końcowym etapie podróży, po starcie z katapulty, osiągał wyznaczony cel 45 godzin przed przybyciem parowca do portu. W 1932 roku Lufthansa zleciła Junkers Flugzeug- und Motorenwerke zbudowanie bardziej zaawansowanego samolotu pocztowego. Projektanci wzięli za podstawę sprawdzony i niezawodny Ju W-34, zmodyfikowany do startu z katapulty. W rezultacie wiosną tego roku zbudowano dwumiejscowy, całkowicie metalowy, wolnonośny dolnopłat z zamkniętą kabiną.
Kadłub samolotu miał prostokątny przekrój poprzeczny o kratownicowej konstrukcji z profili duraluminiowych. Poszycie z falistego duraluminium. W przedniej części znajdował się przedział silnikowy, następnie zamknięta dwumiejscowa kabina pilota, dalej przedział ładunkowy. Skrzydło jest wspornikowe o grubym profilu, składało się z części środkowej i dwóch konsol, na których znajdowały się lotki. Część środkowa stanowiła pojedynczą całość z kadłubem, konsole były do niej przymocowane za pomocą śrub. Konstrukcja skrzydła to kratownica ze spawanych rur, bez dźwigara.