Trzecia natomiast odnosi się do ewolucji państwa średniowiecznego, które utrzymywało swoje terytorium i zarządzało zamieszkującym je społeczeństwem przez prostą praktykę narzucania praw podmiotom, w państwo wczesnorenesansowe, które koncentrowało się w większym stopniu na „kierowaniu rzeczami”, w związku z czym posługiwało się różnymi strategiami i taktykami w celu utrzymania zadowolonego i, tym samym, stabilnego społeczeństwa lub, innymi słowy, „sprawienia, by społeczeństwo dało sobą kierować”.
Połączenie tych trzech punktów daje definicję rządomyślności jako procesu, w którego trakcie forma rządzenia posiadająca określone cele (szczęśliwe i stabilne społeczeństwo), środki do ich realizacji („urządzenia bezpieczeństwa”) oraz szczególny typ wiedzy (ekonomię polityczną) wyewoluowała ze średniowiecznego państwa suwerennego prawa w nowoczesne państwo administracyjne z rozbudowaną biurokracją.