(według innych danych, już postanowieniem z 5 lutego 1960). Wersją rozwojową była wyrzutnia 2P16 wchodząca w skład zestawu 2K6. Obie konstrukcje ze względu na podobieństwo są mylone. Charakterystycznymi cechami wizualnymi odróżniającymi wyrzutnie jest przedni wspornik pod prowadnicę. W wyrzutni 2P2 jest on bardziej rozbudowany, ponieważ podtrzymuje dodatkowo głowicę rakiety. Głowica rakiety 3R1 ma kształt bardziej kulisty niż rakiety 3R10.
Opis konstrukcji wyrzutni Wyrzutnia została umieszczona na podwoziu czołgu pływającego PT-76. Podwozie posiadało zasadnicze elementy występujące w czołgu takie jak: silnik, układ jezdny i opancerzenie. Pozbawione było wieży. W miejscu wieży w umieszczono 2 włazy dla załogi. Właz kierowcy – mechanika pozostał bez zmian. Pozostawiono też wloty i wyloty pędników wodnychNiektóre źródła podają, że wyrzutnia mogła pływać. Ze względu na jej budowę i ciężar jest to mało prawdopodobne. Patrz 2P16.. Na podwoziu był zamontowany zespół artyleryjski składający się z jednoszynowej, stalowej prowadnicy osadzonej na obrotowym łożu. Wzdłuż prowadnicy, w górnej części było wyżłobienie w kształcie odwróconej litery „T’ w którym przesuwał się czop rakiety. Po bokach prowadnicy były przymocowane wsporniki zapewniające stabilność rakiety w czasie przewożenia i podczas startu.