Z tyłu, po lewej stronie znajdowało się stanowisko pierwszego celowniczego, który odpowiadał za ustawienie prowadnicy z rakietą w poziomie. Po prawej stronie było stanowisko drugiego celowniczego, który odpowiadał za ustawienie prowadnicy z rakietą w pionie. Prowadnica była unoszona układem hydraulicznym za pomocą pompy napędzanej elektrycznie lub ręcznie. W połowie długości prowadnicy, w podwoziu umieszczono sprężynowy siłownik, który wspomagał jej podnoszenie w początkowej fazie. Z przodu nadwozia był zamontowany wspornik, na którym spoczywała prowadnica oraz głowica rakiety w czasie jazdy. Istniała możliwość odpalania rakiet zarówno z wnętrza pojazdu, jak i ze stanowiska zewnętrznego. Do startu ze stanowiska zewnętrznego, był używany wielożyłowy kabel elektryczny, nawinięty na bębnie zamontowanym z prawej – górnej strony nadwozia. Wyrzutnia była wyposażona w dodatkowy spalinowy agregat prądotwórczy służący do zasilania pokrowca grzejnego głowicy jądrowej w czasie postoju. Oprócz wyrzutni samobieżnej S-119A istniał pojazd transportowo-załadowczy S-120A (2P3) z dwoma rakietami.