Niemiecki generał Rudolf Lüters w końcowym raporcie ocenił, że „komunistyczni rebelianci” są dobrze zorganizowani, sprawni i z wysokim morale bojowym.
Sukces partyzantów poprawił ich reputację u lokalnej ludności, wzrosła liczba rekrutów, ponadto poskutkowało kontratakami we wschodniej Bośni przeciwko garnizonom we Vlasenicy, Srebrenicy, Olovo, Kladanj oraz Zvorniku w ciągu 20 dni po bitwie.
Bitwa była punktem zwrotnym w przejęciu kontroli nad Jugosławią przez aliantów i stała się ważną częścią w powojennej kulturze jugosłowiańskiej.
Jednostki biorące udział w operacji Siły partyzantów Liczące ponad 22 tys. partyzantów zgrupowanie dowodzone przez komendanta naczelnego NOV i POJ Josipa Broz Titę składało się z następujących jednostek: 1 Dywizja Proletariacka - d-ca gen. mjr Koča Popović 2 Dywizja Proletariacka - d-ca gen. mjr Peko Dapčević 3 Proletariacka Dywizja Uderzeniowa - d-ca płk Sava Kovačević (poległ 13 czerwca), wcześniej płk Radovan Vukanović 7 Banijska Dywizja Uderzeniowa - d-ca płk Pavle Jakšić 6 Proletariacka Brygada Uderzeniowa 15 Brygada Majewicka
Siły Osi W czasie całej ofensywy dowództwo nad 127 tys. żołnierzy Państw Osi sprawował gen-płk Alexander Löhr. Od strony taktycznej kierował nią gen. Rudolf Lüters, dowódca Korpusu Chorwackiego.