W maju 1839 r. Peel otrzymał kolejną szansę na stworzenie rządu. Kiedy lider wigów, lord Melbourne, podał swój gabinet do dymisji, królowa Wiktoria powierzyła misję tworzenia rządu Peelowi. Misja ta zakończyła się niepowodzeniem, kiedy Peel podjął próbę obsadzenia stanowisk na Dworze Królewskim swoimi stronnikami. Królowa sprzeciwiła się wymianie swoich dam dworu, z których większość była skoligacona z politykami stronnictwa wigów. Wydarzenie to zyskało miano „kryzysu sypialnianego” (Bedchamber Crisis) i spowodowało, że Peel odmówił przyjęcia misji tworzenia rządu i Melbourne powrócił na stanowisko.
thumb|Pomnik Peela w Londynie Peel powrócił na stanowisko premiera po wygranych przez konserwatystów wyborach 1841 r. Musiał zmierzyć się z recesją ekonomiczną i deficytem budżetowym. Już w 1841 r. przywrócono podatek dochodowy. Dochody z niego miały zrównoważyć straty związane ze zniesieniem ponad 1200 opłat celnych, m.in. na cukier. W 1842 r. po raz pierwszy zgłoszono propozycję likwidacji ustaw zbożowych. W tym samym roku uchwalono Mines Act, który zakazywał pracy kobiet i dzieci w kopalniach. W 1844 r. uchwalono Factory Act, który ograniczył czas pracy dzieci między 9 a 13 rokiem życia do sześciu godzin dzienne. Ludzie młodzi oraz kobiety nie mogli pracować dłużej niż 12 godzin dziennie.