W ten czas wliczono 1,5 godziny na posiłki. Wprowadzono również ograniczoną opiekę medyczną nad robotnikami.
Najważniejszym wydarzeniem drugiej kadencji Peela była likwidacja ustaw zbożowych, które wprowadzały wysokie cła na importowane zboże. Peel, sceptyczny wobec tych planów, zajął się ich realizacją w obliczu klęski głodu w Irlandii. Projekt likwidacji ustaw spotkał się ze sprzeciwem posiadaczy ziemskich, których interesy reprezentowali konserwatyści. Spotkał się natomiast z przychylnością przemysłowców reprezentowanych przez wigów.
Kwestia likwidacji ustaw zbożowych doprowadziła do rozłamu w łonie Partii Konserwatywnej. 29 czerwca 1846 r. stronnicy Peela, korzystając z poparcia wigów i deputowanych radykalnych, przegłosowali zniesienie ustaw zbożowych. Tego samego dnia Peel podał swój gabinet do dymisji. Nowym premierem został wig, lord John Russell.
Ostatnie lata Po rozłamie wśród konserwatystów Peel i jego stronnicy opuścili partię i utworzyli stronnictwo „Peelites”. Popierali oni działania wigowskiego rządu. W 1859 r. połączyli się z wigami, tworząc Partię Liberalną. Robert Peel nie dożył tego wydarzenia. Zmarł na skutek obrażeń po upadku z konia 2 lipca 1850 r.