Zbliżone idee pojawiały się już w pracach francuskiego oficera marynarki i historyka wojny morskiej, barona Richilda Grivela w latach 60. XIX wieku. Na podstawie analizy historycznych konfliktów twierdził on, że Francja winna mieć dwie zróżnicowane strategie wojny morskiej, w zależności od przeciwnika: przeciwko słabszym flotom występować jako hegemon całą siłą floty liniowej i stosować taktykę blokady wybrzeża; przeciwko flotom silniejszym (przede wszystkim brytyjskiej) zaś prowadzić wojnę krążowniczą, mającą uderzyć w morskie linie komunikacyjne i flotę handlową potencjalnego przeciwnika. Pierwszym znaczącym przedstawicielem nowego sposobu myślenia był komandor Auguste Gougeard, minister marynarki w rządzie Léona Gambetty (grudzień 1881 − styczeń 1882). Podczas krótkiego urzędowania opracował on, zarzuconą przez następców, reformę Marine Nationale, polegającą między innymi na zastąpieniu istniejącej floty liniowej okrętami obrony wybrzeża i koncentracji morskich sił Francji na Morzu Śródziemnym.