Kiedy zapytano Messiaena o czas trwania 10 części tej symfonii oraz o zastosowanie fal Martenota odpowiedział: „To o miłości”.
Tytuł utworu i jego części powstały później. Pochodzą z sanskrytu – turanga i lîla oznaczają pieśń miłosną i hymn radości, czasu, ruchu, rytmu, życia i śmierci.
Messiaen dokonał rewizji dzieła w roku 1990.
InstrumentariumTeresa Chylińska, Stanisław Haraschin, Bogusław Schäffer, Przewodnik koncertowy, PWM 1971, s. 503 Fortepian solowy i fale Martenota, Instrumenty dęte drewniane: piccolo, 2 flety, 2 oboje, rożek angielski, 2 klarnety, klarnet basowy, 3 fagoty; instrumenty dęte blaszane: 4 rogi, 3 trąbki, 1 trąbka w stroju D, kornet, 3 puzony, 1 tuba; od 8 do 10 instrumentów perkusyjnych: wibrafon, glockenspiele, trójkąt, i , tam tam, tamburyn, marakasy, werbel, instrumenty prowansalskie i dzwony rurowe. czelesta, sekcja instrumentów strunowych – 32 skrzypiec, 14 altówek, 12 wiolonczel i 10 kontrabasów. Partia fortepianu zawiera kilka solowych kadencji.
Tematy utworu Podczas pisania utworu Messiaen wskazał na 4 tematy, które wykorzystuje w kompozycji.
Realizowany przez puzony i tubę temat posągu. Przedstawia przytłaczające, brutalne starożytne pomniki meksykańskie budzące strach. Wykonywane w tempie pesante (wolnym).
Temat kwiatów.