Realizowany przez dwa klarnety.
Najważniejszy temat, temat miłości. Pojawia się w różnych wariantach – w partii instrumentów smyczkowych w części 6 i w pełnej orkiestrowej obsadzie w finale utworu.
Prosty łańcuch akordów, zastosowany dla stworzenia opozycji pomiędzy akordami fortepianu i kontrapunktującej orkiestry.
Struktura Dzieło ma 10 części:
Introduction. Modéré, un peu vif: Utwór rozpoczyna temat posągu i temat kwiatów. Główny korpus części stanowi ostinatowa struktura. W repryzie pojawia się znowu temat posągu, który zamyka introdukcję. Chant d’amour (Pieśń miłosna) 1. Modéré, lourd: Po atonalnej introdukcji, część ta jest zbudowana z naprzemiennie występujących szybkich i afektowanych tematów zdominowanych przez trąbki oraz łagodny i przyjemny temat fal Martenota. Turangalîla 1. Presque lent, rêveur: W tej części występują trzy tematy: pierwszy rozpoczyna się solem klarnetu, drugi od nisko brzmiących instrumentów dętych blaszanych i strunowych, trzeci to wijący się temat instrumentów dętych drewnianych. Część rozwija się, później tematy częściowo nakładają się na siebie, dodany jest nowy rytm w instrumentach perkusyjnych. Chant d’amour 2. Bien modéré: Rozpoczyna się scherzem na flet piccolo i fagot. Część ta składa się z 9 sekcji. Niektóre przypominają i rozwijają myśli muzyczne występujące wcześniej.