Kościół św. Michała w Hamburgu ma cztery organy: organy główne (Steinmeyera) na emporze zachodniej oraz fernwerk na emporze bocznej, organy Marcussena na emporze północnej (tzw. koncertowej), tzw. organy bachowskie na emporze południowej i małe organy w krypcie. Całe instrumentarium, obsługiwane ze zbiorczego stołu gry, do 2020 r. zajmowało dziewiąte miejsce wśród największych organów Europy.
Organy główne (Steinmeyera) thumb|Organy Steinmeyera Główne organy w kościele św. Michała mają własną historię. Zostały one zbudowane po pamiętnym pożarze z 1906 roku przez firmę E.F. Walcker. Miały 5 manuałów, pedał, 163 głosy i 12173 piszczałki i były największymi organami kościelnymi na świecie. Przepadły wskutek ciężkich zniszczeń w czasie drugiej wojny światowej.
W latach 1960–1962 zakład organmistrzowski G. F. Steinmeyer & Co. zbudował nowe organy główne. Zostały one zainaugurowane w marcu 1962. Mają one 86 głosów podzielonych na 5 manuałów i pedał, 6665 piszczałek, mechaniczną trakturę gry i elektryczną trakturę rejestrową i należą do największych w Niemczech. Organy te znajdują się za zachowanym prospektem organowym Walckera z 1912. Bogato dekorowany, nieznacznie zmieniony prospekt wypełnia całą emporę zachodnią, sięgając aż pod sklepienie. Jest on wolną kopią dawnego, barokowego prospektu J. G.