W 1962 John Cranko specjalnie dla Erika Bruhna skomponował balet Dafnis i Chloe, który został wystawiony w Stuttgart Ballet.

Do klasyki baletu przeszły jego występy ze znanymi balerinami: Amerykankami Cynthią Gregory, Norą Kaye, Allegrą Kent i Marią Tallchief, Rosjanką Natalią Makarową, Dunką Kristin Simone, Angielką Nadią Neriną.

W latach 1967–1973 był dyrektorem Szwedzkiego Baletu Królewskiego, a od 1983 do śmierci Narodowego Baletu Kanady.

W 1963 przyznano mu Order Danebroga oraz przyznawaną we Francji nagrodę im. Niżyńskiego.

Od 1961 był w nieformalnych i zmiennych relacjach z Rudolfem Nuriejewem.

Zmarł 1 kwietnia 1986 roku. Przyczyną jego śmierci był rak płuc.

Niektóre publikacje, w szczególności książka skompilowana przez wydawcę Pierre’a-Henri Verlhaca, wspominają o nieoficjalnej wersji, że przyczyną śmierci mógł być AIDS. Te informacje mają charakter spekulacyjny i nie są potwierdzone dokumentacją medyczną, ponieważ Verlhac nie jest badaczem ani biografem (a jedynie wydawcą), który miałby dostęp do danych osobowych. Oficjalny biograf Bruhna, Alexander Meinertz, również obala te plotki w swojej pracyMeinertz Alexander.