Prowadził ćwiczenia z krystalografii i mineralogii dla chemików, farmaceutów i geologów.
W 1952 otrzymał nagrodę Rektora Uniwersytetu Poznańskiego za szczególne osiągnięcia pedagogiczne. W tym samym roku został służbowo przeniesiony do Warszawy wraz z Zakładem prof. K. Smulikowskiego na nowo organizowany Wydział Geologii Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1952–1954 zatrudniony był na stanowisku adiunkta, później p.o. samodzielnego pracownika nauki, a od 1 września 1954 do 30 września 1961 na stanowisku zastępcy profesora przy Katedrze Mineralogii i Geochemii Wydziału Geologii UW. W latach 1954–1956 zorganizował i kierował Wieczorowym Studium Geologii Technicznej przy Wydziale Geologii UW, a przez cały okres istnienia Studium (do 1961) kierował jej Komisją Egzaminacyjną i prowadził zajęcia dydaktyczne z krystalografii, mineralogii, petrografii technicznej. Równocześnie dla uczestników studiów dziennych prowadził wykłady i ćwiczenia z fizykochemicznych metod analizy i technologii surowców mineralnych. Prowadził badania naukowe dotyczące petrografii skał zasadowych okolic Sobótki, amfibolitów i gnejsów okolic źródlisk Białej Lądeckiej oraz surowców kwarcowych z Rozdroża Izerskiego.