W okresie wojny krymskiej z inicjatywy Sadyka Paszy Czaykowskiego powstał pułk jazdy kozackiej, złożony przede wszystkim z Polaków. W uznaniu zasług pułk ten został wcielony do gwardii sułtańskiej i oddelegowany do Libanu w 1865 roku. Pierwszym dowódcą tego oddziału był Stefan Gościmiński (Tufan Bej), jego następcą zaś Ludwik Sas Monasterski (Lufti Bej). Po 24 latach istnienia pułk polski w Libanie przestał istnieć.
W latach 1902–1907 gubernatorem Libanu był Polak, Władysław Aleksander Stanisław Czajkowski (Muzaffar Pasza) – www.polskiecedry.com..
II wojna światowa W latach 1943–1946 osiedliło się w Libanie około 6000 Polaków, głównie kobiet i dzieci, którzy poprzez Iran i Bliski Wschód wydostali się z ZSRR. W tym okresie w Bejrucie przebywała już niewielka grupa polskich obywateli, która dotarła tam w latach 1939–1942. Po przybyciu na miejsce uchodźcy pozostawali pod opieką Poselstwa Polskiego, reprezentującego oficjalny Rząd Rzeczypospolitej Polskiej w Londynie, uznawany za prawowity przez władze libańskie.