Podobnie jak w poprzednich eparchiach, zaangażował się w organizację szkół cerkiewnych i wspieranie już istniejących, w tym Kijowskiej Akademii Duchownej. Znaczne środki przekazywał na budowę i remonty świątyń oraz monasterów. Przez wiernych nazywany był „miłościwym Filaretem”. Niechętnie odnosił się do projektu przekładu Biblii na współczesny język rosyjski. Do 1842 był stałym członkiem Świątobliwego Synodu Rządzącego. Zmuszony do wycofania się z prac Synodu przez oberprokuratora Protasowa, dążącego do całkowitego podporządkowania go świeckiej administracji, wrócił do Kijowa. Nie stracił jednak całkowicie swojej pozycji i wpływów w KościeleG. Freeze, The Parish Clergy in Nineteenth-Century Russia. Crisis, Reform, Counter-Reform, Princeton University Press, Princeton 1983, ss.18–20.

W 1841 w tajemnicy złożył śluby mnisze wielkiej schimy, przyjmując imię Teodozjusz. Każdego roku kilka miesięcy spędzał w skicie – Pustelni Gołosiejewskiej, gdzie prowadził życie zwykłego mnicha.