Pod koniec średniowiecza w mieście oprócz miejskiej łaźni istniał także szpital. 3 września 1430 wojewoda poznański Sędziwój z Ostroroga założył i uposażył szpital św Ducha w mieście Lwówek. Wojewoda przyznał szpitalowi czynsz pieniężny z 20 łanów należących do miasta Lwówka, a dawniej do starego miasta Wojszyno i wsi Więcewojszyno. Sędziwój Ostroróg dotąd pobierał połowę grzywny szer. groszy z jednego łana, a po zmianie za zgodą mieszczan czynsz miał wynosić 14 skudów szer. groszy, płatny co roku w dniu św. Marcina, czyli 11 listopada. Fundator powierzył opiekę nad szpitalem i jego dochodami rajcom miejskim, którzy mieli wyznaczać witryka. Czynsz miał ściągać miejscowy wójt. Ponadto Sędziwoj Ostroróg dał szpitalowi tygodniowo jedną ćwiertnię (łac. „mensura”) żyta z młyna zwanego „Węgielnym” stojącego koło Trzciela oraz po dwa korczyki oraz tyleż z młyna stojącego na strudze Sępolno koło Trzciela. Młynarze mieli to żyto mielić bez pobierania miarki dla pana i dowozić je do szpitala własnymi wozami, ale w workach szpitalnych. Naprawa grobli, młynów i kamieni młyńskich obowiązywała Sędziwoja i jego następców oraz młynarzy, a szpital miał nie być nimi obciążany.