Przełożoną monasteru została jego założycielka. Wspólnota kierowana przez Elżbietę znacznie różniła się od innych monasterów Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Dołączające do niej kobiety nie składały ślubów czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, nie otrzymywały imienia mniszego. Istniała możliwość opuszczenia wspólnoty lub wstąpienia do niej na ściśle określony czas. Życie w klasztorze było jednak zorganizowane według zasad obowiązujących powszechnie w monasterach rosyjskich, a instytucja podlegała Synodowi Cerkwi. Do monasteru mogły wstępować kobiety w wieku od 21 do 40 lat, przy czym dla osób młodszych niż dolna granica wieku dopuszczano przyjmowanie w charakterze „uczennic”. Starsze kobiety nie były dopuszczane do wspólnoty z powodu możliwej niezdolności do pracy w pełnym wymiarze przewidywanym przez regułę klasztoru.