thumb|Uproszczony plan Zafar ok. 500 r. thumb|Amfora późnorzymska znaleziona w Zafar, pochodząca z Aqaba, Jordan, 400 – 550
Zafar (gr. Tapharon, łac. Sapphar, arab. ظفار Ẓafār) — wioska w Jemenie, starożytna stolica Himjarytów (110 przed Chr. – 545/570 po Chr.), konfederacji plemion, która po raz pierwszy zjednoczyła Arabię pod swoim panowaniem.
Obecnie Zafar jest wioską zamieszkaną przez ok. 400 osób. Znajduje się ona na wyżynie jemeńskiej, na wys. ok. 2800 m, pomiędzy Aden i Saną, ok. 14 km na południowy wschód od miasta Yarim. Swoje dawne bogactwo zawdzięczała korzystnemu położeniu na zachodnim skraju żyznego regionu Qa al-Haql.
W miejscowości znajduje się muzeum gromadzące rezultaty lokalnych wykopalisk archeologicznych. Stanowisko prowadzone przez badaczy z Uniwersytetu w Heidelberguu jest od 1998 roku ważnym źródłem plastyki reliefowej.
Historia Początki miasta Zafar są niejasne. Podstawowym źródłem pozostają w tym względzie teksty z I w. p.n.e. spisane w piśmie musnad. Zafar wzmiankowany jest następnie przez Pliniusza w jego Historii naturalnej oraz w anonimowym tekście Periplus Maris Erythraei (oba z I w. n.e (oryg. II w.).