17 dywizjon artylerii ciężkiej (17 dac) – pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego II RP w składzie 17 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty.

Historia i formowanie Dywizjon został sformowany w Gnieźnie. Na podstawie rozkazu Ministra Spraw Wojskowych L.5541/Org.tj.38 z 2 grudnia 1938 roku. Dowództwo dywizjonu i 2 baterię haubic sformował 7 pułk artylerii ciężkiej, a 1 baterię armat 5 pułk artylerii ciężkiej. Organizacja dywizjonu została zakończona 15 maja 1939 roku. Dywizjon został zakwaterowany w koszarach 17 pułku artylerii lekkiej, który był dla niego oddziałem gospodarczym. Do 23 sierpnia nie zdołano uzupełnić braków w sprzęcie taborowym, techniczno–wyszkoleniowym i kancelaryjnym.

17 dac w kampanii wrześniowej Mobilizacja Dywizjon został zmobilizowany w ramach mobilizacji alarmowej w grupie żółtej, w dniach 24–26 sierpnia 1939 roku w miejscowościach: Grotkowo (dowództwo), Żydowo (1 bateria) i Drachowo (2 bateria). W czasie od A+46 do A+58 przy wsparciu materiałowym 17 pal w Gnieźnie, ze stanu pokojowego 17 dac. Po zakończeniu mobilizacji 1 bateria zajęła kwatery przejściowe w m. Drachowo. Po zakończeniu całkowicie mobilizacji 17 dac przebywał w rejonie Żydowa. W ostatnich dniach sierpnia nastąpiły jeszcze niewielkie przesunięcia miejsca dyslokacji.