Z położenia stacji można było wyznaczać orbitę satelity, a z sygnału satelity o znanej orbicie można było wyznaczać położenie użytkownika. Pomysł ten stał się podstawą systemu Transit dla okrętów podwodnych i nawodnych marynarki USA. W praktyce okręty podwodne używały sygnałów Transit do okresowego korygowania nawigacji inercyjnej, a po latach GPS zastąpił w tej roli zarówno Transit, jak i LORAN. Doświadczenia zebrane podczas tworzenia i użytkowania systemu Transit, a zwłaszcza satelitów serii TIMATION, które potwierdziły możliwość precyzyjnej synchronizacji czasu za pomocą systemów satelitarnych, umożliwiły Departamentowi Obrony USA stworzenie systemu nawigacji satelitarnej znacznie doskonalszego od poprzednika. Smithsonian wskazuje, że w programie TIMATION Naval Research Laboratory badało działanie zegarów atomowych w przestrzeni kosmicznej, a wystrzelony w 1977 roku satelita NTS-2 z dwoma cezowymi zegarami atomowymi pomógł wykazać możliwość nawigacji satelitarnej opartej na precyzyjnym czasie. Nowy system projektowano jako globalną, pasywną usługę wyznaczania położenia i czasu.