Lionel George Logue, (ur. 26 lutego 1880 w Adelaide, zm. 12 kwietnia 1953 w Londynie) – australijski logopeda znany ze swych niekonwencjonalnych metod terapii, które przyczyniły się do wyleczenia dolegliwości brytyjskiego króla Jerzego VI. Odznaczony Królewskim Orderem Wiktoriańskim.

Życiorys Logue był najstarszym spośród czworga rodzeństwa, jego rodzicami byli piwowar George Edward Logue oraz Lavinia Rankin. W latach 1889–96 uczęszczał do Prince Alfred College w Adelajdzie, gdzie dykcji uczył go Edward Reeves, którego asystentem został w 1902 roku. Studiował muzykę na University of Adelaide. Dorabiał także w kopalni złota w Kalgoorlie.

Karierę zawodową rozpoczął w Perth, gdzie zajmował się nauczaniem dykcji i poprawnej wymowy, umiejętności wygłaszania publicznych wystąpień i recytacji. Założył także klub dla mówców.

W 1911 roku Logue wyruszył w podróż dookoła świata, w celu poznania wielu różnych metod radzenia sobie z publicznymi przemówieniami. Po Wielkiej Wojnie wrócił do Perth, by opracować nowe zabiegi dla weteranów, którzy po tragedii wojny przywieźli ze sobą problemy z wysławianiem się, nie mogąc poradzić sobie z przeszłością.