Oprócz zwykłych w takich sytuacjach ćwiczeń fizycznych, terapię Logue’a wyróżniała nadludzka cierpliwość, sympatia i humor.
W 1924 roku, wraz z żoną i trzema synami, Logue przeniósł się do Londynu, gdzie nauczał w wielu okolicznych szkołach. Dwa lata później otworzył prywatny gabinet przy Harley Street 146 w Londynie. Część zarobionych tam pieniędzy przeznaczał na terapię dla pacjentów, których nie było stać na zapłacenie honorarium.
W 1935 roku współzałożył Brytyjskie Stowarzyszenie Logopedów, a w 1944 Szkołę Logopedów.
Terapia króla Jerzego VI Przed objęciem tronu książę Yorku Albert bał się wystąpień publicznych oraz jąkał się. Do najbardziej nieudanych przemówień zalicza się przemówienie końcowe na wystawie Imperium Brytyjskiego na Wembley 31 października 1925 roku. Doświadczenie zmusiło księcia Alberta do terapii u wielu różnych logopedów, lecz dopiero leczenie u Lionela Logue’a odniosło pożądane skutki. Logue zdiagnozował u księcia słabą koordynację między krtanią a przeponą. Na terapię składały się głównie codzienne, jednogodzinne ćwiczenia wokalne i relaksacyjne. Już w 1927 roku, podczas otwarcia Australijskiego Parlamentu w Canberze, książę mówił pewnie, okazjonalnie tylko doznawał krótkich pauz.