Dopiero kolejna próba, 9 czerwca, powiodła się. „PGM-17” został osadzony na plaży i poddany oględzinom, które wykazały nieopłacalność remontu. W związku z tym zdjęto z okrętu uzbrojenie i wyposażenie, 2 lipca 1945 roku skreślając go formalnie z listy floty. W październiku kadłub został odholowany na głęboką wodę i zatopiony.
Opis konstrukcji „PGM-17” miał typowy kadłub ścigacza typu PC o długości 173 stóp (52,93 m). Podczas konwersji na kanonierkę zdemontowano całość wyposażenia i uzbrojenia do zwalczania okrętów podwodnych, wymieniono nadbudówkę na mniejszą i lekko opancerzoną oraz dodano dodatkowy pancerz burtowy. Napęd stanowiły dwa silniki wysokoprężne Hooven-Owen-Rentschler RB-99 DA o łącznej mocy 2560 hp, pozwalające osiągać prędkość maksymalną 21 węzłów.
Uzbrojenie stanowiły: działo uniwersalne kal. 76 mm na pokładzie dziobowym, podwójnie sprzężone działko Bofors kal. 40 mm na rufie oraz sześć działek Oerlikon kal. 20 mm. Wszystkie stanowiska artyleryjskie posiadały lekkie osłony przeciwodłamkowe. Ponadto załoga dysponowała przenośnym wielkokalibrowym karabinem maszynowym kal.