Uzbrojenie obserwatora początkowo stanowiły karabiny maszynowe Lewis. Od końca 1930 roku zastąpiły je nowe radzieckie podwójnie sprzężone karabiny maszynowe DA-2 na obrotnicy Tur-6. Zapas amunicji stanowił 16 magazynków talerzowych (ok. 1000 sztuk). W 1934 roku zaakceptowano wariant uzbrojenia z pojedynczym karabinem maszynowym SzKAS na obrotnicy Tur-8. Uzbrojenie pilota stanowił stały zsynchronizowany karabin maszynowy PW-1 z zapasem 250 nabojów. Istniały warianty specjalne uzbrojenia podwieszanego – od 1932 roku stosowano instalacje rozlewcze BAP-4 dla bojowych środków trujących i D-100 dla stawiania zasłony dymnej. Od 1934 roku bomby 250 kg można było przenosić także podwieszane z użyciem dwóch belek podskrzydłowych, bez konieczności montowania specjalnych belek pod kadłubem.

Uzbrojenie: w odmianie rozpoznawczej karabin maszynowy PW-1 kal. 7,62 mm – stały, umieszczony w przodzie kadłuba 2 karabiny maszynowe DA-2 kal. 7,62 mm – ruchome, na stanowisku obrotowym w kabinie obserwatora do 500 kg bomb na 8 zamkach Dier-7 pod skrzydłami i 2 Dier-6 pod kadłubem w odmianie bombowej 1 karabin maszynowy PW-1 kal. 7,62 mm – stały w kadłubie 2 karabiny maszynowe DA-2 kal.