Z czterech firm lotniczych zaproszonych do przedstawienia oferty, odpowiedziały trzy: Blohm & Voss przedstawił projekt samolotu o układzie asymetrycznym (zbliżonym do późniejszego Bv 141), Focke-Wulf dwumiejscową wersję samolotu rozpoznawczego Focke-Wulf Fw 189, zaś Henschel – Hs 129 (wstępnie oznaczony jako P.76), tradycyjny, wolnonośny dolnopłat o konstrukcji całkowicie metalowej. W przedniej części kadłuba miała znajdować się opancerzona kabina tworząca jakby wannę, co wpływało na nietypowy kształt przekroju poprzecznego kadłuba, zbliżony do trójkąta w celu ochrony przed rykoszetami pocisków. Wadą była ciasnota panująca w kabinie, z tego powodu część wskaźników instrumentów pokładowych przeniesiono na osłony silników, zaś celownik umieszczono przed wiatrochronem. Napęd Hs 129 miały stanowić dwa dwunastocylindrowe silniki widlaste, chłodzone powietrzem, typu Argus As 410, które od wersji Hs 129 B-1 zastąpiono francuskimi silnikami gwiazdowymi francuskiej produkcji Gnome-Rhône-14M-4/5 o mocy startowej 700 KM każdyZbigniew Jankiewicz - Powstanie i upadek Luftwaffe. Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1972, s. 280-281, język polskiKrzysztof Janowicz - Duchy Stalingradu. Kagero, Lublin, 2006, s.