Po zakończeniu wojny nastąpiła rekonstrukcja nurtu Ostforschung w Zachodnich Niemczech, której głównym teoretykiem był niemiecki historyk Albert Brackmann. W okresie tym powołano szereg nowych instytucji, takich jak Göttinger Arbeitskreis, Osteuropa-Institut München oraz inne instytucje koordynowane przez Komitet Koordynacyjny Niemieckich Instytutów Wschodnich (niem. Koordinationsausschuss der deutschen Ost-Institute) z siedzibą w Kolonii.
Zadania Ostforschung Instytuty Ostforschung wszechstronnie badały wschód z punktu widzenia interesów Niemiec w tym rejonie. W kompleksowych badaniach wschodnich brali udział historycy, socjologowie, prawnicy, ekonomiści, geografowie, językoznawcy, religioznawcy, antropolodzy i psychologowie. Generalnie nurt ten miał uzasadniać naukowo przynależność terenów Europy środkowej, a szczególnie pogranicza polsko-niemieckiego oraz czesko-niemieckiego do Niemiec. Nurt ten stał się orężem propagandowym niemieckich nacjonalistów kwestionujących polską państwowość oraz przynależność historyczną ziem należących do Polski.