Ostforschung był agresywnie antypolski i rzutował na całość stosunków polsko-niemieckich, wywołując w nich szereg napięć, ponieważ uzasadniał niemieckie roszczenia terytorialne wobec Polski.
Nurt był wykorzystywany politycznie przez rząd niemiecki w celu kwestionowania granic II RzeczypospolitejEdmund Męclewski, Spadkobiercy III Rzeszy, KAW, Katowice 1978.. Przykładem może być narada przedstawicieli ministerstwa spraw wewnętrznych Niemiec z lipskimi naukowcami, jaka odbyła się latem 1927 roku. Na pytanie, czy praca lipskiej grupy naukowców skupionych w ramach „Ostforschung” ma mieć charakter naukowy czy propagandowy, urzędnik ministerstwa zalecał: „Należy na naukowej bazie wykazać możliwie szybko i drastycznie krwawiącą granicę wschodnią”Martin Broszat, 200 Jahre deutsche Polenpolitik, München 1963.. Po dojściu Hitlera do władzy dorobek naukowy tego nurtu stanowił bazę do licznych akcji propagandowych i germanizacyjnych, podejmowanych w Niemczech przeciwko narodom słowiańskim, głównie Czechom i Polakom. M.in. Ostforschung był bardzo często wykorzystywany przez następczynię Hakaty, nazistowską organizację Bund Deutscher Osten, kierowaną przez Theodora Oberländera.