Antoni Feliks Choiński (ur. 13 października 1839 w Poznaniu, zm. 1919 w Poznaniu) – ksiądz, proboszcz w parafii farnej w Bydgoszczy (1872-1887).

Życiorys Był synem Franciszka, egzekutora sądowego, i Franciszki z Raczyńskich. Uczył się w Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu, gdzie w 1857 r. zdał egzamin dojrzałości. Następnie wstąpił do poznańskiego seminarium duchownego. Po ukończeniu w nim studium teologicznego (1861), nie mógł przyjąć święceń kapłańskich z powodu zbyt młodego wieku. Wysłano go do Münster, gdzie uzyskał dyplom licencjata teologii w 1863 r.

Po otrzymaniu święceń kapłańskich w 1863 r. rozpoczął pracę duszpasterską, jako wikariusz w Wągrowcu, a następnie w Łęgowie Tarnowskim (1864-1868). Pracę duszpasterską jako proboszcz rozpoczął w 1868 r. w Owińskach koło Rogoźna, a w 1871 r. przeniesiono go do Bydgoszczy na stanowisko proboszcza parafii farnej św. Marcina i Mikołaja. Jednocześnie został rektorem oddanego katolikom kościoła garnizonowego, kapelanem wojskowym i nauczycielem religii w miejscowym gimnazjum.