Wkrótce podniesiono przeciw niemu zarzuty, że zaniedbuje sprawy majątkowe parafii, lekceważy osoby innych wyznań oraz trzyma się z dala od ludzi niewykształconych. Zmierzano do usunięcia go z parafii. Sąd kościelny II instancji uchylił jednak stawiane przeciw niemu oskarżenia. Proboszczem bydgoskim pozostał do 1886 r. Doznane przykrości i zły stan zdrowia skłoniły go w tym roku do rezygnacji z probostwa i przejścia na emeryturę. Dla poratowania zdrowia wyjechał do Nicei i przebywał tam na kuracji do 1892 r.
Od 1860 r. był członkiem zwyczajnym Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. W 1870 r. został członkiem Komisji Ortograficznej tego Towarzystwa. Opublikował broszurę pt. '”Słowo o języku polskim przy sposobności wieca językowego” (Poznań 1870). Działał w Towarzystwie Czytelni Ludowych, prowadząc m.in. w Bydgoszczy bibliotekę. Interesował się sprawami kościelnymi i narodowymi w państwie pruskim. Wydał w Paryżu, po francusku, broszurę o działalności ustawodawczej parlamentu Rzeszy w latach 1887-1890.