Uznając za pierwszoplanowy przedmiot swych roszczeń bezpośrednie sąsiedztwo, kraje bałkańskie, zwrócił uwagę na wyspę Korfu, od 1864 roku pod władaniem greckim, o strategicznym położeniu w sąsiedztwie Cieśniny Otranto. Sytuacja międzynarodowa w pierwszej połowie 1923 roku była korzystna dla dążeń Mussoliniego: wśród głównych zwycięzców I wojny światowej: Francji i Wielkiej Brytanii, pojawiły się konflikty w sprawie okupacji Zagłębia Ruhry, traktat lozański z lipca 1923 roku przyznał Włochom, kosztem Grecji, prawa do wysp Dodekanezu. Grecja była wyczerpana niedawną wojną z Turcją.
Bezpośrednim pretekstem do agresji było zabójstwo przez nieznanych sprawców, 27 sierpnia 1923 roku, pięciu członków międzynarodowej komisji, wytyczającej z ramienia Rady Ambasadorów granicę grecko-albańską w rejonie miasta Janina, wśród nich generała Enrico Telliniego, przewodniczącego komisji ze strony włoskiej. Dwa dni później rząd włoski wystosował ultimatum, domagając się od Grecji zadośćuczynienia.