Składało się ono z siedmiu punktów, obejmujących obok odnalezienia i ukarania winnych oraz wysokiego odszkodowania pieniężnego (50 milionów lirów w ciągu pięciu dni), także szereg upokarzających żądań, takich jak odprawienie nabożeństwa za zmarłych w katedrze katolickiej w Atenach, z obowiązkowym udziałem wszystkich członków rządu greckiego oraz oddanie honorów wojskowych fladze włoskiej i ofiarom zabójstwa w czasie przenoszenia zwłok na okręt włoski w porcie. Termin ultimatum upływał już 30 sierpnia. Wobec tak sformułowanych warunków rząd Stylianosa Gonatasa, który był skłonny zgodzić się z niektórymi z nich, nie mógł przystać na te, które godziły w godność narodu. Taki obrót spraw był po myśli Mussoliniego, przygotowującego się do konfrontacji zbrojnej.
Inwazja thumb|Stara forteca w Korfu, wygląd współczesny Już 30 sierpnia okręty Regia Marina, prowadzące w tym czasie ćwiczenia, zostały postawione w stan gotowości bojowej i zgrupowane w bazie w Tarencie. Następnego dnia silny zespół, dowodzony przez wiceadmirała Emilio Solariego, wyruszył w stronę Korfu. W jego skład wchodziły cztery pancerniki („Conte di Cavour” jako okręt flagowy, „Giulio Cesare”, „Andrea Doria” i „Caio Duilio”), cztery krążowniki, 22 niszczyciele, pięć okrętów podwodnych oraz sześć transportowców z desantem 10 tysięcy żołnierzy.