Steiner podkreśla, że doświadczamy woli i uczuć – a także naszych postrzeżeń – jako w większym stopniu stanowiących część nas samych, niż to jest w przypadku myślenia; myślenie, w przeciwieństwie do pozostałych, nie jest przeżywane równie bezpośrednio, spontaniczne jako coś podstawowego, przyziemnego. Uważa, iż nie sposób przecenić tego daru bezpośredniego, spontanicznego doświadczenia, ale stara się przekonać, że to doświadczenie pozostaje dualistycznym z tego względu, że obejmuje tylko jedną stronę rzeczywistości.
Tyle słowem wstępu i rekapitulacji. Steiner kontynuuje swoją myśl stwierdzając, że możemy działać przez przymus naszej fizycznej natury (odruchy, popędy, pragnienia) lub przez przymus zasad etycznych, i że żadna z tych motywacji nie czyni nas wolnymi. Pomiędzy nimi jednakże jest nasz osobisty wgląd, etyka sytuacyjna, która ani nie rodzi się z abstrakcyjnych zasad, ani z impulsów ciała. Czyn, mający takie źródło jest rzeczywiście wolny; jest on zarazem nieprzewidywalny i w pełni zindywidualizowany.