Tym samym Steiner rzuca wyzwanie mu współczesnych: nie wystarczy zdefiniować granic możliwej wiedzy, należy również podjąć wysiłek ich poszerzenia.
Praktyka wolności Steiner rozpoczyna drugą część książki (zatytułowaną Rzeczywistość wolności) od podkreślenia roli samoświadomości - rozbudzenia Ja - w myśleniu obiektywnym. W tym miejscu modyfikuje zwykłe rozumienie podziału na doświadczenie wewnętrzne i zewnętrzne wskazując na fakt, iż np. uczucia również dane są nam tak, jak postrzeżenia zewnętrzne (zmysłowe). Zarówno uczucia i postrzeżenia mówią nam coś o przedmiotach, którymi jesteśmy zainteresowani: te pierwsze o nas samych, a te drugie o świecie. I jedne i drugie potrzebują myślenia, by zrozumieć ich przyczyny oraz treść, którą ze sobą niosą. To samo odnosi się do woli. Uczucia mówią nam o wpływie jaki świat na nas wywiera, wola natomiast mówi o tym, w jaki sposób my chcielibyśmy wpłynąć na świat. Ani uczucia, ani wola jednak nie osiągają poziomu prawdziwej obiektywności, ponieważ mieszają w niejasny sposób ze sobą treść świata z treścią życia wewnętrznego.