Jego późniejsze zainteresowania skupiały się wokół psychologii rozwoju dziecka, a zwłaszcza zjawiska ADHD wśród dzieci, którego badaniu poświęcił się najbardziej. Popularnej opinii medycyny opartej na faktach uważającej ADHD za chorobę przeciwstawiał swoją tezę, w myśl której wiele z tych dzieci przyszło na świat ze szczególnymi zdolnościami i skłonnościami duchowo-dusznymi nie rozpoznanymi przez ich otoczenie, co w konsekwencji problemów z dopasowaniem się doprowadziło do rozwinięcia zwalczanych symptomów. Zalecana przez niego terapia winna charakteryzować się docenieniem wysiłków oraz uważną, pełną miłości akceptacją dla uosabianej przez te dzieci wyjątkowości. W nazywanych przez siebie „dzieciach gwiazd” pokładał nadzieję na przebudzenie i możliwość urzeczywistnienia wolnej i niepodzielnej uwagi, której jego zdaniem tak bardzo brakuje.

Dzieła (w porządku chronologicznym) Poza jednym wyjątkiem wszystkie wymienione książki zostały wydane przez Verlag Freies Geistesleben Stuttgart.