Od 7 grudnia tego roku pełnił funkcję zastępcy szefa służby łączności Morza Bałtyckiego. 28 lipca 1917 r. awansował do stopnia kapitana 1 rangi, stając na czele służby łączności. Po rewolucji październikowej służył w bolszewickiej marynarce wojennej. W kwietniu 1918 r. brał udział w rozmowach z przedstawicielami niemieckiej marynarki wojennej w sprawie sytuacji okrętów bolszewickich przebywających w porcie w Helsinkach. Na pocz. 1919 został redaktorem głównym pisma "Морскoй сборник". 24 czerwca tego roku podczas podróży z Piotrogradu do Astrachania zdezerterował, wstępując do wojsk Białych gen. Nikołaja N. Judenicza. Według części źródeł stanął na czele wydziału wywiadu i kontrwywiadu morskiego sztabu Armii Północno-Zachodniej, według innych służby zaopatrzenia i łączności zarządu morskiego. Organizował ucieczki oficerów z Piotrogradu do Rewla. Na emigracji zamieszkał początkowo w Londynie, pracując w obserwatorium królewskim w Greenwich. W 1921 przeniósł się do Berlina, gdzie w 1928 został przewodniczącym Związku Samopomocy Służących w Rosyjskiej Flocie Wojennej. Od poł. lat 30. pracował w oddziale deszyfracji sztabu głównego Reichswehry. Podczas II wojny światowej służył w Abwehrze jako szef oddziału szyfrów. Po zakończeniu wojny został w lipcu 1946 w Berlinie aresztowany przez Sowietów i przewieziony do ZSRR.