Według niektórych źródeł – jako szef sekcji polskiej NKWD – miał być jednym z organizatorów zbrodni katyńskiejVadim J. Birstein: The Perversion of Knowledge: The True Story of Soviet Science, Cambridge, Mass. 2004, s. 118. . Wzmianka o możliwej roli Leonida Rajchmana w organizacji zbrodni katyńskiej znajduje się również w książce Władimira Abarinowa Oprawcy z Katynia, Kraków 2007 (), s. 133, jednak Abarinow nie uznaje jej za dostatecznie potwierdzoną. Abarinow wspomina, że Rajchman mógł się posługiwać pseudonimem „Zajcew”, lecz tej informacji także nie uważa za pewną. Nazwisko Rajchmana pojawia się ponadto (wraz z nazwiskiem Wasilija Zarubina) w tzw. raporcie Tartakowa, rzekomym meldunku naczelnika NKWD w Mińsku z czerwca 1940 roku dotyczącym zbrodni katyńskiej opublikowanym w 1957 roku w niemieckiej prasie. Dokument ten przez wiele lat budził wątpliwości historyków i obecnie jest uważany za fałszerstwo, por. Józef Mackiewicz: Katyń. Zbrodnia bez sądu i kary, tom II, Warszawa 1997, s. 390–397, 421–433 () oraz Stanisław M. Jankowski: Historia jednego kłamstwa, [w:] Zeszyty katyńskie (nr 19), Warszawa 2004, s. 107–110 ().. Figuruje w tzw.