W 1917 mnisi klasztoru Sołowieckiego doprowadzili do zdjęcia z funkcji dotychczasowego przełożonego wspólnoty, a jego następcą wybrali archimandrytę Beniamina. Wrócił on wówczas do swojego pierwszego monasteru. W 1918, po wydaniu dekretu o rozdziale państwa i Kościoła, przewidując przyszłą antycerkiewną działalność bolszewików, archimandryta postanowił ukryć w murach Monasteru Sołowieckiego przechowywane w nim najcenniejsze relikwie, zaś w ścianach cerkwi św. Mikołaja i soboru Przemienienia Pańskiego – najcenniejsze elementy wyposażenia monasteru.
Jesienią 1920 klasztor Sołowiecki został zamknięty. Pod koniec tego roku archimandryta Beniamin i pomagający mu w ukrywaniu kosztowności hieromnich Nikifor (Kuczin) zostali oskarżeni o zatajenie przed władzą radziecką posiadania kosztowności klasztornych oraz o ukrywanie broni. Mnichów skazano na pracę przymusową w Chołmogorach i uwolniono w 1922. Wówczas obaj przenieśli się do placówki filialnej swojego monasteru w Archangielsku, zaś po jej likwidacji zamieszkali u lekarza i aptekarza Aleksandra Lewiczewa. Latem 1926, za radą byłego posłusznika Monasteru Sołowieckiego, Stiepana Antonowa, obaj mnisi zamieszkali w samotnej chacie w odległości 40 km od wsi Korowkinskaja.