W październiku 1916 Świątobliwy Synod Rządzący postanowił skierować archimandrytę Piotra do pracy misyjnej w archieparchii amerykańskiej Kościoła. Wyjazd duchownego do Stanów Zjednoczonych nie doszedł jednak do skutku. Archimandryta udał się natomiast jako kapelan na front I wojny światowej, gdzie przebywał do wybuchu rewolucji lutowej. W 1917 udał się do Tweru, gdzie został przełożonym monasteru Zaśnięcia Matki Bożej. W czasie rosyjskiej wojny domowej przez pewien czas przebywał w więzieniu Czeka jako zakładnik, został jednak uwolniony.
14 lutego 1919 Piotr (Zwieriew) został wyświęcony na biskupa bałachińskiego, wikariusza eparchii niżnonowogrodzkiej. W chirotonii, która miała miejsce w Moskwie, wziął udział patriarcha moskiewski i całej Rusi Tichon. Hierarcha udał się do Monasteru Pieczerskiego w Niżnym Nowogrodzie, gdzie przebywał do maja 1921, gdy został aresztowany pod zarzutem propagowania fanatyzmu religijnego. Przetrzymywany kolejno w Moskwie i Piotrogrodzie, został zwolniony w styczniu 1922. Został wówczas mianowany biskupem starickim, wikariuszem eparchii twerskiej. De facto spełniał obowiązki jej ordynariusza, w zastępstwie uwięzionego biskupa Serafina.