31 marca 1922, w czasie akcji konfiskaty majątku cerkiewnego, wezwał duchownych i wiernych do przekazywania cennych przedmiotów na cel walki z głodem na Powołżu, z wyłączeniem utensyliów niezbędnych przy odprawianiu nabożeństw. 24 listopada tego samego roku został ponownie aresztowany i skazany na dwa lata zesłania do Turkmenistanu.
Po odbyciu wyroku biskup Piotr udał się do Moskwy. W lipcu 1925 metropolita kruticki Piotr (Polański), locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego, polecił mu udać się do Woroneża, gdzie miał wspierać w pracy duszpasterskiej będącego w podeszłym wieku biskupa Włodzimierza. W styczniu 1926, po jego śmierci, Piotr (Zwieriew) został ordynariuszem eparchii woroneskiej i zadońskiej, otrzymał godność arcybiskupią.
Arcybiskup Piotr cieszył się znacznym autorytetem wśród wiernych, miał opinię wybitnego kaznodziei. W okresie jego zarządzania eparchią woroneską większość parafii Żywej Cerkwi zdecydowała się na powrót do kanonicznego Patriarchatu Moskiewskiego. Wierni eparchii sformowali nawet dwunastoosobową grupę, która miała przez całą dobę chronić hierarchę. Gdy był on wzywany na przesłuchania przez milicję i GPU, za każdym razem towarzyszyli mu świeccy, domagający się nieingerowania organów ścigania w jego działalność.