Obowiązki duszpasterskie łączył z pracą w liceum i technikum, gdzie uczył religii. Jednak po zorganizowaniu pielgrzymki uczniów do Częstochowy został odsunięty od nauczania w szkole.
W 1959 r. został przeniesiony do kościoła Świętej Trójcy w Bydgoszczy na stanowisko wikariusza. Następnie w 1963 r. z Bydgoszczy skierowano go do Złotnik Kujawskich, gdzie będąc wikariuszem faktycznie pełnił obowiązki proboszcza (schorowany proboszcz zrezygnował z parafii i przeszedł na emeryturę). 1 listopada 1963 r. ks. kardynał Stefan Wyszyński, prymas Polski przeniósł go Cierpic koło Torunia i mianował go proboszczem tamtejszej parafii Najświętszej Marii Panny Królowej Polski. Pracę duszpasterską łączył z wielką dbałością o stan kościoła. Przygotował go do liturgii posoborowej, ustawił nowy ołtarz, a wnętrza ozdobił mozaiką. Przeprowadził remont dachu i wieży kościoła w Cierpicach oraz szereg prac budowlanych i modernizacyjnych w kościele pomennonickim w Małej Nieszawie. Kolejną jego placówką duszpasterską (wrzesień 1968 – maj 1972) był kościół Świętego Ducha we Wrześni.