Przypuszcza się, że za sprawą tych oskarżeń odwołano wcześniej zatwierdzone przedłużenie prawa Weygandta do wykładania na uczelniElisabeth Weber-Jasper: Wilhelm Weygandt (1870-1939). Psychiatrie zwischen erkenntnistheoretischem Idealismus und Rassenhygiene. Husum 1996, ss. 16-19. W 1937 wrócił do rodzinnego Wiesbaden. W ostatnich latach życia nasiliła się jego astma, na którą cierpiał już od lat studenckich. Zmarł 22 lutego 1939.
Dorobek naukowy Prace naukowe Weygandta dotyczyły wielu zagadnień: snu, zaburzeń wzrostu, zaburzeń hormonalnych, neurastenii, afazji, kiły, idiotyzmu. Był autorem podręczników psychiatrii ogólnej, diagnostyki, psychiatrii dziecięcej i medycyny sądowej. Liczba jego publikacji sięga 600; wśród nich jest także komedia w górnobawarskim dialekcie i trzy tomy poezji.
W wielu pracach dał wyraz swojemu poparciu dla idei higieny rasowej i eugeniki. Opowiadał się za zakazem małżeństwa lub przymusową sterylizacją genetycznie obciążonych osobników.