Przeżyła w parowozie 4 lata, nie zna języka, nie widziała ludzi, nie wie nawet, że była wojna. Ignac – zdolny maszynista uruchamia parowóz, zabiera ze sobą Elzę, przy jej pomocy prowizorycznie naprawia wiadukt i szczęśliwie sprowadza pojazd na stację. W nagrodę otrzymuje parowóz jako maszynista. Elza natomiast spotyka się z ogólną wrogością mieszkańców osady dla których jest znienawidzoną Niemką. Wyobcowana i przeganiana, zamieszkuje w parowozie Ignaca, któremu nadaje imię "Gustaw". Zostaje na nim palaczem i zbliża się do Ignaca. Pomiędzy obojgiem tak różnych sobie ludzi, którzy nawet nie potrafią się porozumieć szybko wybucha prawdziwe uczucie. Jednak mieszkańcom osady niemieckie imię lokomotywy, Elza i jej związek z Ignacem coraz bardziej się nie podoba. Nie bez znaczenia są tu zranione uczucia porzuconej Sofii i ubiegającego się bez powodzenia o jej względy Stiepana, który w Igancu widzi swojego głównego konkurenta. Podczas ogólnej libacji w osadzie, jaka ma miejsce z okazji potrącenia przez parowóz Siepana wielkiego niedźwiedzia, dochodzi do zamieszek i próby linczu Ignaca i Elzy. Całemu zajściu zapobiega pożar jaki wybucha w osadzie oraz przybycie majora NKWD Fiszmana.